Historia eksploracji i dokumentacji Główna sala jaskini znana była od dawna. W sierpniu 1933 roku znaleziono w niej żelazne kule do falkonetu i ołowiane kule do muszkietu. Pochodziły z czasu szwedzkiego potopu (druga połowa XVII wieku). Od kul pochodzi nazwa jaskini. Plan jaskini zamieścił Kużniar na mapie Skał Twardowskiego w 1921 r. Jaskini nadał wówczas nazwę Grota II. Później otwór jaskini został zasypany gruzem. Wypływający spod ziemi silny prąd powietrza, a w zimie wytopiony śnieg wskazywały jednak jego miejsce. W 1993 r. B. Słobodzianowi i S. Wasylukowi udało się go odkopać. W 1997 r. odkryto dalsze partie jaskini, później odkopano studzienkę przedostając się do niższych partii jaskini. W marcu 1998 pokonano drugą studzienkę, a w 1999 zbadano Salę przed Salą z Kaczką i pozostałe, wcześniej nieznane korytarze.
Dokumentację sporządzili A. Górny i B. Słobodzian w 1999 r. Plan opracował B. Słobodzian.
Jaskinia jest częścią systemu kilku blisko siebie położonych jaskiń Zakrzówka. Znacznikami (fluoresceina i sól NaCl) stwierdzono jej łączność z Jaskinią Twardowskiego i Jaskinią Jasną. Kontaktem głosowym z kolei potwierdzono łączność Jaskini Twardowskiego z Jaskinią Niską.