W międzyczasie obóz musiał funkcjonować w „normalny sposób” i sprawiać wrażenie osady. Możliwe było uprawiane sportu, zrobienie zakupów w obozowym sklepie po dokonaniu w kantorze wymiany prawdziwych pieniędzy na „pieniądze obozowe” czy pójście we wtorkowy wieczór na przedstawienie do baraku administracyjnego. Dzieci chodziły do obozowego przedszkola i szkoły. Działał szpital i można było pójść do lekarza, albowiem wśród deportowanych znajdowali się ludzie różnych profesji, w tym nauczyciele i lekarze, którzy jednak w każdej chwili mogli i byli deportowani. Gemmeker starał się stworzyć iluzję, że zgrupowani w obozie ludzie zostaną przewiezieni do obozów przymusowej pracy na Wschodzie (Arbeitseinsatz), a nie do obozów śmierci. W tym celu przydzielał więźniom prace do wykonania w obozie, np. tworzenie list osób do deportacji czy pomaganie przy ładowaniu ludzi do wagonów. Żydzi, głównie pochodzący z Niemiec i Austrii, którzy mieszkali od początku w obozie i byli zatrudnieni w jego zarządzaniu i organizacji, posiadali uprzywilejowaną pozycję i miejsce na liście z dwoma tysiącami