Wacław Piasecki (ur. 24 września 1897 w Zawichoście, zm. 30 kwietnia 1940 w Katyniu) – chorąży Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Władysława i Emilii z Rybińskich. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii rosyjskiej. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. Służył w 19 pułku ułanów wołyńskich (do września 1939), w 1929 był w drużynie dowódcy pułku, a następnie w szwadronie technicznym. Od 1923 pełnił obowiązki oficera taborowego pułku. W 1937 awansował na starszego wachmistrza, w 1938 na chorążego.
Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939, został aresztowany w Ostrogu i dostał się do niewoli sowieckiej. Według stanu z kwietnia 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku. Ostatnią wiadomością od niego jest pocztówka z obozu, wysłana do siostry w styczniu 1940. 28 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 052/4 z 27 kwietnia 1940 pozycja 56, nr akt 924. Został zamordowany 30 kwietnia 1940 w lesie katyńskim przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940.