Po zakończeniu wojny pracowała w Polskim Radiu, jesienią 1945 miała poważny wypadek samochodowy po którym zamieszkała w Domu Literackim w Sopocie. W tym samym roku opublikowała „Pieśń o chlebie”, pierwszy fragment dramatu „Znaki” o tematyce biblijnej. W 1947 napisała modlitwę o pokój „Msza polska” na chór mieszany, publikowała również wiersze dla dzieci. W 1950 otrzymała pierwszą nagrodę w konkursie literackim za utwór „Słowo o Gdańsku”, na początku lat pięćdziesiątych zaczęła mieć poważne problemy ze wzrokiem oraz związane z tym problemy finansowe. Zamieszkała wówczas w Domu Pracy Twórczej Związku Literatów Polskich w Oborach, a następnie w Państwowym Domu Rencisty w Zielonce. W 1954 ukazał się tomik „Sztychy gdańskie”, wznowiony w 1963. W 1958 czasopismo „Katolik” przyznało Marii Szpyrkównie I nagrodę za dramat „Znaki”.

Maria Szpyrkówna była członkinią Związku Zawodowego Literatów Polskich, później Związku Literatów Polskich oraz Ligi Kobiet. Interesowała się ezoteryzmem, należała do Polskiego Towarzystwa Badań Psychicznych, była wiceprezeską Polskiego Towarzystwa Metapsychicznego, a od 1935 była redaktorką „Przeglądu Metapsychicznego”.