u starszych – pośredniczyć mogą rówieśnicy. Dla młodzieży i dorosłych przeznaczone są przede wszystkim zajęcia (najlepiej) grupowe, uczące umiejętności społecznych, akademickich, zawodowych lub życiowych oraz terapia behawioralna w przypadku zachowań niepożądanych. Farmakoterapia stosowana jest jedynie przy zaburzeniach współwystępujących i utrzymujących się zachowaniach trudnych.
Stan wiedzy na temat autyzmu ciągle się poszerza i w związku z tym opracowuje się nowe interwencje – jednakże dowody naukowe na efektywność większości z nich są ograniczone. Dużym problemem jest promowanie i popularność metod, których skuteczność nie została potwierdzona w wiarygodny sposób. Część z nich opiera się na pseudonauce; inne czerpią (czasem w luźny sposób) z różnych dziedzin naukowych i podejść terapeutycznych (psychospołecznych, biomedycznych, dietetycznych czy z terapii zajęciowej).
Terapia autyzmu: zalecenia ogólne Diagnoza Zaleca się, by u dzieci diagnoza miała charakter interdyscyplinarny (jeden zespół ekspertów) lub ewentualnie multidyscyplinarny (wielu ekspertów, ale nie tworzących zespołu).