U starszych dzieci, młodzieży i dorosłych diagnozujący może w większym stopniu polegać na ocenie zachowań z przeszłości, które mogą wskazywać na występowanie zaburzenia. Często zdarza się, że jako pierwsze diagnozowane są zaburzenia związane z lękiem, nadpobudliwością czy zaburzeniami nastroju (które mogą maskować lub nasilać symptomy ASD). Diagnozę opóźniać może jeszcze wiele innych czynników, jak płeć (dziewczynki lepiej maskują deficyty umiejętności społecznych), status socjoekonomiczny czy dobrze rozwinięte zdolności językowe.
Autystyczni dorośli (również ci prawidłowo rozwinięci intelektualnie i językowo) rzadziej, niż reszta populacji, utrzymują długoterminowe relacje intymne, usamodzielniają się czy podejmują pracę adekwatną do poziomu wykształcenia. Im starszy jest pacjent (poczynając od dzieci w wieku szkolnym), tym większy nacisk kładziony jest na ocenę rozwoju kluczowych, praktycznych umiejętności oraz identyfikację problemów życia codziennego (w szkole, w pracy). Jako istotną wskazuje się także ocenę dostępu do zasobów i instytucji, które mogą świadczyć pomoc.