był ekspertem polskiej delegacji na Międzynarodowej Konferencji Pokojowej, a rok później ekspertem Biura Prac Kongresowych Ministerstwa Spraw Zagranicznych, członkiem Komisji Gospodarki Wodnej w Centralnym Urzędzie Planowania i członkiem Komitetu Polsko-Czechosłowackiego ds. Drogi Wodnej Odra–Dunaj. W latach 1949–1952 był kierownikiem Biura Studiów Kanału Odra – Dunaj, Hydroprojektu i Biura Projektów Budownictwa Morskiego Oddział we Wrocławiu.
Przed 1950 r. podjął pracę na Uniwersytecie i Politechnice Wrocławskiej i w 1952 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych, jednak po likwidacji studiów hydrotechnicznych na Politechnice Wrocławskiej przeniósł się do Wyższej Szkoły Rolniczej, gdzie prowadził nadal prace w tym samym obszarze nauki. W 1954 r. został docentem, w 1957 r. profesorem nadzwyczajnym, a w 1968 r. profesorem zwyczajnym. W latach 1954–1956 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Melioracji Wodnych, a od 1955 do 1959 r. prorektora Wyższej Szkoły Rolniczej. W latach 1960–1962 był profesorem na Uniwersytecie Bagdadzkim w Iraku. W latach 1968–1970 sprawował funkcję kierownika Katedry Budownictwa Wodnego Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu. W 1971 r.