Przywilej lokacyjny z przetrwał do czasów współczesnych i znajduje się we wrocławskim Archiwum Państwowym.

Ostatnim aktem było ulokowanie na wschód od istniejącego już wówczas miasta, poza linią pierwszych murów miejskich (na prawym – wschodnim – brzegu Białej Oławy, ale wciąż na lewym brzegu Odry, dokładnie naprzeciw Ostrowa Tumskiego), tak zwanego „Nowego Miasta”; odbyło się to 9 kwietnia 1263. Niektórzy badacze przypuszczają, że u przyczyn ulokowania drugiego miasta tuż za murami już istniejącego mogła być wola władcy utworzenia źródła dochodów dla Gerharda z Głogowa, którego uczynił zasadźcą Nowego Miasta. Już kilkadziesiąt lat później, w 1327, Nowe Miasto wchłonięte zostało przez Wrocław i od tego czasu jest to jeden wspólny organizm miejski.

Fortyfikacje średniowiecznego Wrocławia thumb|240px|Baszta Niedźwiadka – relikt najstarszych fortyfikacji Wrocławia Umocnienia stworzone wokół pierwszego lokacyjnego miasta, o ile w ogóle jakiekolwiek istniały, podczas najazdu mongolskiego z 1241 roku nie zdałyby się na nic, bowiem miasto zostało opuszczone i wypalone przed dotarciem doń najeźdźców.