Zdecydowano się w tym celu na wykorzystanie obniżenia terenu, stanowiącego w przeszłości starorzecze Oławy położone około trzystu metrów na południe od „Czarnej Oławy”, na drugą, do dziś zachowaną Fosę Miejską, wewnątrz obwodu której wybudowane zostały silne umocnienia wyposażone m.in. w basteje, zaliczane do najsilniejszych średniowiecznych fortyfikacji w tej części Europy. Tę nową linię fortyfikacji ukończono w roku 1351, ale w miarę rozwoju technik oblężniczych i idącego za nim rozwoju sztuki budowania umocnień ulegała ona modyfikacjom, rozbudowie i unowocześnieniom, m.in. basteje zaczęły być w czasach nowożytnych, od XVI/XVII wieku, zastępowane przez nowocześniejsze dzieła fortyfikacyjne – bastiony. Nowe Miasto uzyskało osłonę od wschodu postaci murów miejskich wspólnych ze Starym Miastem dopiero .