Bonin V używać miała jedna z wygasłych gałęzi rodu w XVII-XVIII wieku. Ten herb wymienia nowa i stara wersja herbarza Siebmachera.
Bonin VI to herb z pieczęci Jerzego Bonina, ławnika ziemskiego puckiego w latach 1580–1586. Odciski tej pieczęci znajdują się w Archiwum Państwowym w Gdańsku.
Rodzina Bonin Rodzina z Pomorza Zachodniego, której korzenie sięgają XIII wieku, której nazwisko pochodzi zapewne od którejś z licznych miejscowości Bonin. Inna teoria mówi o pochodzeniu nazwiska od imienia Bonifacy. Najdawniej wzmiankowanym członkiem rodu był Gobelo von Bonin, poświadczający w 1288 roku nadania dla klasztoru w Bukowie w ziemi białogardzkiej. Członkowie rodu osiedli w Wielkopolsce, gdzie od XVI wieku przyjmowali nazwiska odmiejscowe. Być może po wojnie trzynastoletniej przedstawiciel rodu osiadł na Kaszubach, we wsi Sulicice, gdzie po raz pierwszy odnotowano ich w 1528 roku. Od tej wsi członkowie rodu również przybierali nazwisko. W XVII wieku notowani na Kaszubach także na części Poczernino oraz Salina i Wódki. Bonin-Suliccy zapewne wygaśli w wieku XVIII, gdyż nie odnotowano ich w wykazie szlachty przysięgającej w 1772 roku wierność królowi Prus. W końcu XVIII wieku stan posiadania rodu na Kaszubach rósł. Wymienia się ich we wsiach Bąsewice, Maszewko i Łojewo.