W trosce o uzupełnienie lokalnego rynku środkami płatniczymi, mieszczanie gubińscy zwrócili się do elektora z prośbą o wyrażenie zgody na rozpoczęcie produkcji fenigów, 3-krajcarówek (groszy, 1/24 talara). Dzięki przychylności lokalnego starosty Henryka Anzelma von Promnitza mieszczanie 21 sierpnia 1621 r. otrzymali prawo bicia monet. Mennica funkcjonowała do roku 1623 z przerwą w pierwszej połowie 1622 r., która to spowodowana była epidemią dżumy. Jak wynika z rachunków manufaktury, w lipcu 1622 r. pracowało w niej 16 rzemieślników (złotnicy, metalurg, mincerze i 2 uczniów). Oprócz wymienionych nominałów bito również klipy pamiątkowe o nominale 1 i 2 talarów. W jednej z odmian dodano legendę wskazującą, że wbrew przysługującej koncesji, zostały one wykonane na zamówienie dyrekcji mennicy (MINZ DIRECT) ku czci miasta. Klipy zostały przekazane rajcom miejskim. Mennica została zamknięta po wydaniu 14 grudnia 1623 r. patentu cesarskiego, tzw. „Wielkiej Kalady”. Doprowadził on do uporządkowania i usystematyzowania polityki monetarnej państwa.
XVIII wiek