Labry czerwone, podbite srebrem.
Najwcześniejsze wzmianki W heraldyce polskiej herb jest znany jako Dzięcioł i jego wizerunek odtworzony został przez Ostrowskiego na podstawie zdawkowego opisu Kaspra Niesieckiego (dzięcioł na pniu stojący). Przemysław Pragert dowodzi, że zarówno barwy, jak i szczegóły tego herbu zostały przyjęte w sposób dowolny, zaś właściwy herb rodziny Dzięcielskich, przytaczany przez herbarze zachodnie, wyglądał nieco inaczej. Właściwą jego formą był herb nazwany Dzięcielski I, wymieniany przez herbarze Siebmachera („stara” i „nowa wersja”), Bagmihla i Ledebura. Wariant Ia używany był w gałęzi rodziny w ziemi lęborskiej i wymienia go Nowy Siebmacher. Wariant III należał do gałęzi rodziny osiadłej na Śląsku, i wymienia go Nowy Siebmacher, oraz Dorst.
Herbowni Dzięcielski (Czieczielski, Diczelski, Dietzelski, Diezelski, Diezelsky, Dischelsky, Dizelski, Dzengelski, Dzenselski, Dzentzeltzki, Dzezelski, Dzezielsi, Dzicelsky, Dziecelski, Dziecielski, Dziencielski, Dziendzielski, Dzietzeltze, Dziezelski, Dziezielski, Dzincelski, Dzincielski, Dziezelsky, Zeczelsky, Zelske, Zetzelske, Ziczelske, Ziegelske, Ziezelscke, Ziezelski, Ziezelsky, Zintzelitz, Zitzalsske, Zitzelske, Zitzelski, Zizelske, Zizelski, Züzelsky).