Dramaturg Charles Collé opisał okoliczności zlecenia obrazu w swoich wspomnieniach (Mémoires littéraires). Zleceniodawcą miał być anonimowy dworzanin lub związany z Kościołem baron de Saint-Julien. Obraz został zamówiony pod koniec 1767, a dworzanin chciał być przedstawiony we frywolny sposób: oglądający nogi swojej kochanki siedzącej na huśtawce napędzanej przez biskupa. Początkowo zwrócił się do malarza Gabriela François Doyena, ale ten cieszył się renomą malarza religijnego, dlatego odrzucił propozycję. Miał jednak zasugerować element kompozycji: „buciki damy wylatujące w powietrze z łapiącymi je amorkami”. Do wykonania obrazu polecił Jean-Honoré Fragonarda, który przyjął zlecenie.
Opis obrazu W centrum kompozycji znajduje się elegancka młoda dama na huśtawce. Ma na sobie suknię z różowego jedwabiu, a na głowie pasterski kapelusz. Jest przedstawiona jako kokietka i lalka tonąca w falbanach i kłębach materiału. W lewym dolnym rogu widać młodego mężczyznę leżącego wśród krzewów róży. Obserwuje on kobietę z miejsca pozwalającego zajrzeć pod falujące fałdy jej sukienki, na które z podziwem wskazuje wyciągniętą ręką z kapeluszem. Ekstatyczna ekspresja i poza kochanka ilustrują spełnione pragnienie lub fantazję. Uśmiechnięty starszy mężczyzna, niemal ukryty w cieniu po prawej stronie, napędza huśtawkę za pomocą lin.