Flotylli U-Bootów w Wilhelmshaven.
W tym samym miesiącu objął stanowisko 1 oficera wachtowego na U-103, którego pokład opuścił w marcu 1941 roku, aby rozpocząć szkolenie torpedowe dla dowódców okrętów podwodnych w 24. Flotylli. Po ukończeniu kursu, z końcem marca objął dowództwo swojego pierwszego okrętu – U-143. Odbył na nim cztery patrole, podczas których do końca listopada 1941 roku zatopił jeden norweski parowiec „Inger” o pojemności 1409 BRT. Operował wówczas w składzie 3., a następnie 22. Flotylli U-Bootów. 1 grudnia 1941 roku objął stanowisko dowódcy , które sprawował do 6 czerwca 1943 roku, odbywając na tym okręcie sześć patroli, podczas których zatopił 18 jednostek oraz uszkodził norweski motorowiec „Egda”. 1 kwietnia 1942 roku został awansowany do stopnia kapitänleutnanta.
Po zdaniu obowiązków dowódcy, od czerwca 1943 do lutego 1944 roku pełnił funkcje doradcy w OKM, następnie instruktora w 22. oraz 27. Flotylli. Od grudnia 1944 do kwietnia 1945 dowodził operacjami U-Bootów na Bałtyku, w kwietniu zaś do kapitulacji Niemiec pełnił funkcje sztabowe w dowództwie floty na obszar Morza Północnego.