bardziej pożądany i prawdopodobny wynik sprawia, że odbiorca może mieć więcej nadziei.
Według Stanford Encyclopedia of Philosophy (SEP) intensywność poczucia suspensu przez odbiorcę zależy od dwóch cech wyniku zdarzenia: jego niepewności; znaczenia tego, co jest stawką;
Standardowy pogląd nie zakłada bezpośredniego związku między niepewnością, stawką oraz suspensem, lecz sugeruje, że największe napięcie jest odczuwane w przypadkach, w których wynik działania jest niepewny, a stawka wysoka. Informuje on również, że suspens może występować przy niskich stawkach, jeśli istnieje duża niepewność lub gdy sytuacja jest odwrotna. W ocenie SEP w standardowym poglądzie nie może być napięcia, jeśli nie ma niepewności. Podobnie jeżeli nie ma żadnego zagrożenia, to nie może być pożądanego (lub niepożądanego) rezultatu, a zatem nie ma strachu, nadziei, konsekwencji ani suspensu.
Powyższa analiza suspensu generuje kłopotliwy paradoks. Zasadnicze pytanie stawiane przez psychologów brzmi: „w jaki sposób działania narracyjne trzymać w napięciu przy wielokrotnym czytaniu tej samej książki lub oglądaniu tego samego filmu, jeżeli potrzebna jest niepewność, aby móc odczuwać napięcie”.