Współczesny funt międzynarodowy o mierze 0,453 592 37 kg przyjęto w 1958 roku w porozumieniu między USA a krajami Brytyjskiej Wspólnoty Narodów.
W niektórych regionach krajów niemieckojęzycznych, przeważnie jednak w Niemczech słowa „funt” (Pfund) używa się w potocznym języku zamiast „pół kilograma”.
Funt jest także jednostką używaną w oznaczaniu siły naciągu łuku oraz krzywej ugięcia wędzisk (charakterystyka pracy/sztywność).
Dawne rodzaje funta używane w Wielkiej Brytanii: funt – używany od IX wieku do 1879, głównie do metali szlachetnych, według obecnych miar – 0,373 241 721 kg funt funt londyński funt kupiecki () używane we Francji: funt karoliński: 0,454 kg (VIII-IX w.) ok. 0,409 kg, czyli 1,25 funta rzymskiego monetarny/komercyjny: funt esterlin (; pierwsza norma krajowa) / funt rzymski () = ok. 0,367 kg (ok. 367,1-367,2 g; od końca XIII do połowy XIV w. [po 1350]); odpowiednik funta arabskiego funt paryski () / = ok. 0,490 kg (489,506 g od poł. XIV [po 1350] do 1557, 489,505 846 6 g od 1557 do 1793); teoretycznie miało to być 1,5 funta rzymskiego;