Irena Burchacka, Stygmatycy XX wieku, Oficyna Adam, Warszawa, 1991, s. 25-28, .
Latem 1890, w trakcie uroczystości Najświętszego Serca Jezusowego w jej boku otwarła się rana, a niedługo później pojawiły się również stygmaty na rękach, nogach i głowie. Proboszcz z Wattenheim przekazał informacje o tej sprawie lokalnemu biskupowi, który polecił zachować dyskrecję, ale sprawa rozniosła się już po okolicy i do jej domu zaczęły spływać coraz liczniejsze grupy osób, tak z Niemiec, jak i z innych krajów. Rany wielokrotnie fotografowano. Nie brakowało też różnego rodzaju zniewag, jakie wystosowywano pod jej adresem. Krew z jej ran wypływała zawsze tak jakby znajdowała się ona w pozycji pionowej, niezależnie od przybranej przez nią pozycji, co było niezgodne z prawami grawitacji. Oprócz ran stygmatycznych na jej skórze pojawiły się też rany charakterystyczne dla biczowania twardym i ostrym narzędziem. Wszystkie rany były bolesne, ale najbardziej dokuczała jej rana w boku. Rany otwierały się wyłącznie w trakcie ekstaz, w piątki oraz w trakcie całego Wielkiego Tygodnia.