Po agresji niemieckiej na Jugosławię w kwietniu 1941, Jonić był sygnatariuszem apelu skierowanego do Serbów, wzywającego do podjęcia bliskiej współpracy z Niemcami. 10 lipca objął stanowisko komisarza d.s. edukacji w tworzących się kolaboracyjnych władzach serbskich. 7 października 1941 stanął na czele resortu edukacji w rządzie Milana Nedicia. W zakresie jego obowiązków był także nadzór nad Serbskim Kościołem Prawosławnym. W latach 1942–1944 Jonić wydawał czasopismo Srpski narod.
28 sierpnia 1944 na polecenie Nedicia, Velibor Jonić zajął się organizacją ewakuacji pro-niemieckich polityków serbskich. Ewakuację wstrzymano 3 października 1944, kiedy oddziały Armii Czerwonej wkroczyły do Belgradu. Pod koniec wojny Joniciowi udało się uciec i schronić w Wiedniu. Oskarżony o kolaborację z Niemcami został zatrzymany przez władze austriackie i przekazany do Belgradu. Skazany przez sąd w Belgradzie za zdradę stanu i współpracę z Niemcami na karę śmierci. Rozstrzelany 17 lutego 1946.
Był żonaty (żona Danica), miał syna Miloša.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Wydziału Filozofii Uniwersytetu w Belgradzie Kategoria:Redaktorzy naczelni Kategoria:Serbscy nauczyciele Kategoria:Serbscy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Serbscy ministrowie Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Królestwo Serbii) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1946