W Egipcie nadal dochodziło do wewnętrznych walk wśród różnych frakcji mameluków i wielu Bahrytów uciekło do Syrii. Ich przywódcą był Bajbars (1260–1277) i wkrótce wstąpili oni na służbę An-Nasira, którego podżegali do ataku na Egipt i obalenia rządów Ajbaka. W roku 1256 An-Nasir zawarł jednak pokój z Ajbakiem i w tej sytuacji Bahryci zaoferowali swoje usługi Al-Mughisowi. Dwukrotnie, w listopadzie 1257 i kwietniu 1258 roku Al-Mughis wraz z Bahrytami atakował Egipt, został jednak odparty z ciężkimi stratami przez wojska Kutuza (1259–1260), który sprawował faktyczne rządy w kraju po śmierci Ajbaka. Pomimo tych klęsk siły Al-Mughisa uległy jeszcze wzmocnieniu kiedy jego władzę uznało uciekające przed najazdem Mongołów kurdyjskie plemię Szahrazurijja. Formalnie podlegający władzy Al-Mughisa Bahryci zaczęli teraz atakować posiadłości An-Nasira bez jakiegokolwiek porozumienia z władcą Zajordanii. Bajbars pokonał oddziały An-Nasira pod Gazą i wydawało się, że Bahryci zagrażają samemu Damaszkowi. Dołączył do nich Al-Mughis, w tym krytycznym momencie opuścili go jednak Szahrazurijja. W tej sytuacji na początku 1259 roku An-Nasir pokonał wojska Al-Mughisa i Bahrytów w bitwie pod Jerychem.