thumb|„Pulaski” to narzędzie będące połączeniem topora i ciesaka thumb|Wynalazca narzędzia Edward Pulaski w roku 1910 Pulaski – narzędzie będące połączeniem topora i ciesaka znajdujące się na wyposażeniu jednostek ratowniczych walczących z pożarami lasów w Stanach Zjednoczonych, wynalezione przez Edwarda Pulaskiego (1866–1931) w roku 1911.
Historia Edward Pulaski dołączył do Służby Leśnej Stanów Zjednoczonych, gdy miał 40 lat (wcześniej pracował między innymi jako górnik i kowal). W 1910 stał się bohaterem podczas Wielkiego Pożaru, który w 36 godzin strawił ponad trzy miliony akrów w trzech amerykańskich stanach: Idaho, Montanie i Waszyngtonie. Pulaski, uwięziony przez szalejący ogień, uratował większość swoich ludzi, ukrywając się przez wiele godzin w starym szybie kopalnianym, dopóki ogień na zewnątrz nie ustąpił. Lecząc się z własnych poważnych ran, Edward Pulaski postanowił opracować narzędzie, które mogłoby pełnić funkcje najbardziej podstawowego ale i niezbędnego wyposażenia przeciwpożarowego. Przed 1911 opracowano podobne narzędzia do usuwania ziemi, uprawy roli i zwalczania pożarów. Pulaski skupił swoją uwagę na narzędziu wymyślonym przez jego przełożonego Williama Weigle’a, które było kombinacją topora, motyki i łopaty.