14 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.
Po zakończeniu działań wojennych dowodził szwadronem kawalerii dywizyjnej, a następnie pełnił obowiązki szefa sztabu 7 Brygady Jazdy. W 1922 został przeniesiony do rezerwy i przydzielony w rezerwie do 2 pułku szwoleżerów w Bielsku. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 330. lokatą w korpusie oficerów jazdy. W 1934 był rotmistrzem rezerwy 14 pułku ułanów jazłowieckich ze Lwowa i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Do 1939 pozostawał poza wojskową służbą czynną.
W okresie II Rzeczypospolitej sprawował posadę ostatniego kuratora Fundacji hr. Stanisława Skarbka, sprawującej pieczę nad Zakładem Sierot i Ubogich w Drohowyżu.
Po wybuchu II wojny światowej w listopadzie 1939 w stopniu rotmistrza został przydzielony do Gabinetu Wojskowego Prezydenta RP Władysława Raczkiewicza, gdzie objął stanowisko I adiutanta oraz zastępcy szefa gabinetu (II adiutantem był rtm. Jan Kościa). Swoje funkcje pełnił do czasu przejścia do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia, utworzonego po zakończeniu wojny w 1945.