Po objęciu rządu przez cywilów, stał się on formacją sprawującą władzę wyłącznie nad żołnierzami brytyjskimi w Niemczech, nie była już odpowiedzialna za administrację.
Gdy potencjalne zagrożenie inwazją Związku Radzieckiego przez Nizinę Północnoniemiecką na Niemcy Zachodnie wzrosło, Brytyjska Armia Renu stała się bardziej odpowiedzialny za obronę Niemiec Zachodnich niż ich okupację. Stała się podstawowym wkładem Wielkiej Brytanii w NATO po zawarciu sojuszu w 1949 r. Jej główną formacją bojową był brytyjski I Korpus. Od 1952 r. naczelny dowódca Brytyjskiej Armii Renu był także dowódcą Grupy Armii Północnej NATO (NORTHAG) na wypadek otwartej wojny ze Związkiem Radzieckim i Układem Warszawskim. Brytyjska Armia Renu była też uzbrojona w taktyczną broń nuklearną. W 1967 r. jej siła etatowa została zmniejszona do 53 tys. żołnierzy.