W 1945 r. doktoryzował się u prof. Władysława Szumowskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1946–1949 był adiunktem w Zakładzie Historii Medycyny na Uniwersytecie Wrocławskim i prowadził w zastępstwie wykłady z historii medycyny, a także pracował w szpitalu Ubezpieczalni Społecznej we Wrocławiu. Po przekształceniu wydziału w 1950 roku w Akademię Medyczną pracował na niej do końca życia. W 1955 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego i stanowisko kierownika III B kliniki Chorób Wewnętrznych, która w 1958 r. została przekształcona w pierwszą w Polsce Klinikę Nefrologii. Od 1966 r. łączył tę posadę z funkcją kierownika katedry. W latach 1950–1958 kierował Biblioteką Główną Akademii Medycznej. Na uczelni prowadził zajęcia z interny, nefrologii i od 1956 r. ponownie z historii medycyny, a od 1963 roku także seminaria doktoranckie z historii medycyny. Na przełomie 1958 i 1959 r. wyjechał na wyjazd studyjny do Upsali, Kopenhagi i Fryburga, by zapoznać się z postępami w nefrologii, a w 1960 r. został konsultantem wojewódzkim w Opolu w dziedzinie interny. W tym samym czasie w uzdrowisku w Cieplicach Śląskich stworzył oddział balneologii ukierunkowany na leczenie chorób nerkowych.