Przypomina też model faz rozwoju człowieka autorstwa Erika Eriksona z 1997, gdzie ostatnia faza rozwojowa u ludzi nazywana jest ja-integralnym – czasem akceptacji swojego życia i okresem satysfakcji.
Charakterystyka Teoria gerotranscendencji widzi w późnej dorosłości naturalny potencjał rozwojowy, biorąc za punkt wyjścia zgromadzone przez osoby starsze doświadczenia życiowe. Powstała na gruncie socjologicznym, w oparciu o badania empiryczne, ale nie należy do typowych teorii socjologicznych, ponieważ nie skupia się na analizie procesu starzenia się grup, pokoleń, czy społeczności, ale na jednostce, korzystając również z badań psychologicznych, pedagogicznych i innych, korzenie wywodząc z koncepcji Carla Gustava Junga oraz Erika Eriksona. Opiera się także na jakościowych i ilościowych danych (m.in. ankiety, wywiady) zgromadzonych przez Tornstama w latach 80. i 90. XX wieku. Autor również twórczo przeformułował teorię wycofania autorstwa Williama E. Henry’ego i Elanie Cumminig. thumb|200px|Krąg Jana Lievensa: Dysputa dwóch starców Celem oceny przebiegu procesu gerotranscendencyjnego oraz identyfikacji kluczowych transformacji Tornstam stworzył dwie metody pomiarowe: skalę gerotranscendencji typu 1 (GST-1), skalę gerotranscendencji typu 2 (GST-2)Paweł Brudek, Skala Gerotranscendencji Typu 1 (GST-1) Larsa Tornstama.