Tyflomapa (także: mapa dotykowa, mapa wypukła, mapa brajlowskaMariusz Olczyk, Zasady opracowania map dotykowych dla osób niewidomych i słabowidzących, w: Polski Przegląd Kartograficzny, tom 46, nr 4/2014, s. 413, mapa tyflograficzna, tyfloplan; od gr. typhlos – ślepy, niewidomy) – mapa czytana za pomocą zmysłu dotyku lub w ograniczonym stopniu (częściowo) wzrokiem, przeznaczona dla osób niewidomych lub słabowidzących. Stanowi rodzaj tyflografikiJakub Wabiński, Metodyka opracowania tyflomap z wykorzystaniem druku 3D, Wojskowa Akademia Techniczna, Warszawa, 2017, s. 15-21.
Historia Początkowo tyflomapy były wykonywane ręcznie przez nauczycieli z gipsu, drewna, czy blachy. Charakteryzowały się brakiem podstaw matematycznych, odpowiedniej skali, relacji pomiędzy elementami oraz innymi wadami. Postęp w tym zakresie przyniosła technika odciskania w mokrym papierze i kartonie, jednak mapy wykonane w ten sposób szybko się zużywały. Dopiero po II wojnie światowej pojawiły się nowe technologie i materiały, w tym przede wszystkim trwałe tworzywa sztuczne. Pierwszą polską seryjnie produkowaną tyflomapą była wydana w 1957 mapa ceratowa Polski w skali 1:1 700 000. Jej wytwórcą była Spółdzielnia Niewidomych w Krakowie.