W turnieju męskim zaplanowano pięć rund: rundę kwalifikacyjną, od której rozgrywki zaczynało szesnaście najniżej rozstawionych zespołów, następnie 1/8 finału (gdzie zwycięzcy z rundy kwalifikacyjnej mają spotkać się z ośmioma najwyżej rozstawionymi zespołami), ćwierćfinały, półfinały i mecze finałowe. Turniej żeński liczy natomiast cztery rundy i rozpoczyna się od 1/8 finału. W obu turniejach przegrywające na kolejnych etapach zespoły rywalizują dalej o poszczególne dalsze miejsca.
Dzień przed zawodami podano składy i charakterystyki zespołów zarówno męskich, jak i żeńskich.
Turniej mężczyzn
W 1/8 finału niżej rozstawionym przeciwnikom uległy jedynie Anglia i USA, do półfinałów awansowały Australia, Fidżi, Nowa Zelandia oraz kontynuująca dobrą passę Irlandia pokonawszy rozstawionych najwyżej gospodarzy. W finale – tak jak w edycji 2005 – spotkały się reprezentacje Fidżi oraz Nowej Zelandii i podobnie jak wówczas górą byli Fidżyjczycy, brąz zdobyli zaś Irlandczycy. Najwięcej przyłożeń w zawodach zdobył Samoańczyk Steve Onosai, który wraz z Kanadyjczykiem Brockiem Websterem zwyciężył także ex aequo w klasyfikacji punktowej, Kaminieli Rasaku otrzymał natomiast wyróżnienie Breakthrough Player of the Tournament.