W 1540 spalono na stosie 10 morysków, natomiast w 1545 spalono dwóch marranów spośród 63 podsądnych.
Najlepiej udokumentowany okres w historii inkwizycji sewilskiej obejmuje lata od 1559 do końca XVII wieku. W tym okresie trybunały lokalne zobligowane były do składania Radzie Najwyższej i Generalnej Inkwizycji w Madrycie (tzw. Supremie) corocznych raportów o zakończonych sprawach (relaciones de causas). Relaciones de causas trybunału sewilskiego należą jednak do najgorzej zachowanych – łącznie zachowało się ich tylko 47. Względna ciągłość tych raportów występuje jedynie w latach 1559–1564 i w ciągu pierwszych czterech dekad XVII wieku (plus kilka pojedynczych raportów z ostatnich trzech dekad XVI wieku oraz z lat 40., 60. i 90. XVII wieku). Informują one łącznie o 1962 procesach, w wyniku których 96 osób stracono, a 67 potępiono zaocznie lub pośmiertnie (tzw. egzekucje in effigie). Luki w relaciones de causas można jednak w znacznej mierze uzupełnić dzięki pozostałej korespondencji między trybunałem sewilskim a Supremą, obejmującej m.in. relacje z ceremonii autos da fe (relaciones de autos da fe) oraz relacje o sprawach w toku (relaciones de causas pendientes).