Dyfrakcja elektronów – zjawisko dyfrakcji zachodzące dla elektronów i dowodzące ich falowej natury. Ujemnie naładowane elektrony są rozpraszane na atomach odczuwając zarówno obecność dodatnio naładowanych jąder, jak i ujemnie naładowanej chmury elektronowej. Periodycznie uporządkowana struktura działa jak siatka dyfrakcyjna, dając wzmocnione sygnały w wyszczególnionych kierunkach. Na podstawie uzyskanego wzoru dyfrakcyjnego, możliwe jest odtworzenie struktury kryształu. Analogicznie do dyfrakcji promieniowania rentgenowskiego i dyfrakcji neutronów można ją stosować jako technikę analityczną umożliwiającą badanie struktury krystalicznej ciał stałych, w tym struktury powierzchni oraz ustalenie struktury związków chemicznych. Ze względu na inne podstawy fizyczne dyfrakcja elektronów jest komplementarna do wyżej wymienionych technik.
Historia