392.
Klub miał dobre warunki do rozwoju głównie dzięki wsparciu Zakładów Azotowych, które zgodziły się na sprzedaż Klubowi wodoru po kosztach, a czasem bezpłatnie. Również Dyrekcja Państwowych Wytwórni Olejów Mineralnych ,,Polmin" pozwoliła Klubowi korzystać bezpłatnie z gazu ziemnego, dostarczanego rurociągiem do pobliskich Zakładów. Klub balonowy użytkował błonia mieszczące się niedaleko lotniska w Mościcach (przy moście na Białej). Funkcję instruktorów pełnili doświadczeni piloci z batalionu balonowego w Legionowie m.in. porucznicy: Franciszek Hynek, Władysław Pomaski, Zbigniew Burzyński i Antoni Janusz. Pod koniec 1934 roku klub zawarł umowę z Aeroklubem Krakowskim, zgodnie z którą członkowie jego sekcji balonowej mogli szkolić się w Mościcach. mały|Napełnianie balonu gazem (Mościce, 1936)|lewo W 1935 roku klub wykonał 30 lotów (głównie lotów szkolnych dla kandydatów na pilotów balonowych), przelatując w sumie 3455 km (134 godziny lotów). W 1936 roku klub otrzymał kulisty balon wolny – Mościce I, o nominalnej objętości 750 m³ i znaku rejestracyjnym SP-AXZ. Rok później klub pozyskał kolejny balon, tym razem szkolno-treningowy balon SP-BNN Mościce II o objętości nominalnej 450 mm³. W 1937 roku członkowie klubu balonowego odbyli 34 loty, przelatując 4234 km (211 godzin i 50 minut).