Uczelnią zarządzało kuratorium w składzie: superintendent generalny Ewangelickiego Kościoła Unijnego w Polsce, przewodniczący synodu tego Kościoła, prawnik będący członkiem synodu i dziekan uczelni wybierany przez jej profesorów. Bieżącą działalnością uczelni kierował dziekanStefan Grelewski, Wyznania protestanckie i sekty religijne w Polsce współczesnej, Lublin 1937, s. 294.. Pierwszym dziekanem był pastor Adolf Schneider, a po jego śmierci w 1928 funkcję tę objął Richard Hildt (opuścił Poznań w 1940)Olgierd Kiec, Die evangelischen Kirchen in der Wojewodschaft Posen (Poznań) 1918-1939, Wiesbaden 1998, s. 175..
Do grona wykładowców należeli poza już wymienionymi Adolfem Schneiderem i Richardem Hildtem: Karl Berger, Wilhelm Bickerich, Paul Blau, Johannes Horst, Ernst Kienitz, Harald Kruska, Arthur Rhode, Arnold Starke.
W sprawozdaniu pt. Evangelisches Predigerseminar und Theologische Schule in Posen. Bericht über das Studienjahr 1929 podano, że w uczelni w roku 1930/1931 studiują 42 osoby, w tym 33 należące do parafii ewangelicko-unijnych.
Poznańska uczelnia była antagonistycznie nastawiona do Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego, którą postrzegała jako instytucję niechętną niemczyźnieWoldemar Gastpary, Protestantyzm w Polsce w dobie dwóch wojen światowych 1914–1939, Warszawa 1978, s.