Fachr ad-Din Ibn Szajch al-Szujuch, arab. فخر الد بن شيخ الشيوخ, (pełne imię: Fachr ad-Din Jusuf Ibn Szajch al-Szujuch), ur. ok. 1184 - zm. 9 lutego 1250 – jeden z najważniejszych emirów w służbie Al-Kamila (1218 - 1238) i As-Saliha (1238 - 1249).
Fachr ad-Din wywodził się z Aulad asz-Szajch, rodziny irańskich sufich i szafi’ickich fakihów, z których jedna gałąź wyemigrowała do Syrii i odgrywała ważną rolę w religijnym i politycznym życiu państwa Ajjubidów za panowania Al-Kamila i jego synów. Jego ojciec, Sadr ad-Din Abu al-Hasan Muhammad (żył 1148 - 1220), urodził się w Chorasanie i przybył do Damaszku wraz ze swoim ojcem, by potem odziedziczyć po nim pozycję naczelnika sufich (szajch al-szujuch) w tym mieście. Fachr ad-Din miał jeszcze trzech braci, Imad ad-Dina Umara, Kamal ad-Dina Ahmada oraz Muʿin ad-Dina Hassana, którzy wszyscy brali aktywny udział w życiu politycznym. Fachr ad-Dina po raz pierwszy spotykamy w źródłach w otoczeniu Al-Kamila. W roku 1217 był wysłannikiem sułtana do kalifa. Od roku 1227 w imieniu swojego pana prowadził negocjacje z cesarzem Fryderykiem II (1198 - 1250), które zakończyły się podpisaniem traktatu w Jafie 18 lutego 1229.