Metoda Brusta-Schiffrina Metoda opisana w 1994 r., pozwalająca na otrzymywanie nanocząstek złota w rozpuszczalnikach organicznych. Opiera się na reakcji kwasu chlorozłotowego z toluenowym roztworem bromku tetraoktyloamoniowego (TOAB) oraz borowodorkiem sodu jako reduktorem. W wyniku reakcji otrzymuje się małe nanocząstki (1,5 do 5 nm).
Metody biologiczne Nanocząstki złota mogą zostać otrzymane przy użyciu roślin lub bakterii.
Otrzymywanie nanocząstek o różnych kształtach Z pomocą odpowiednich metod syntezy można otrzymać nanocząstki o kształcie gwiazdek, sześcianów czy rurek.
Właściwości Nanocząstki złota mają zdolność zarówno do pochłaniania, jak i rozpraszania światła, co sprawia, że przyjmują różne barwy: od czerwieni przez niebieską do czarnej (zależne od wielkości i kształtu). Powodem występowania tych kolorów jest powierzchniowy rezonans plazmonowy. Złoto koloidalne charakteryzuje się niewysoką toksycznością oraz wysoką biokompatybilnością. Przydatną właściwością nanocząstek jest duży stosunek ich powierzchni do objętości. Właściwości nanocząstek różnią się w zależności od kształtu i rozmiaru.
Zastosowanie Nanocząstki złota cieszą się bardzo dużą popularnością w biomedycynie.