Krystalizacja in situ bez wykorzystania lasera Próbkę można precyzyjnie nadtapiać i krystalizować dzięki wykorzystaniu lasera, jednak nie jest to jedyny możliwy sposób. W jednej z technik substancja w kapilarze umieszcza się w strumieniu ciekłego azotu analogicznie do metody R. Boesego. Gdy uzyska się fazę polikrystaliczną temperatura jest powoli podwyższana do ok. 5K poniżej temperatury topnienia. Następnie kapilara jest częściowo wysuwana ze strumienia ciekłego azotu, po czym z powrotem w nim umieszczana. Powtórzenie tego kroku kilkukrotnie powoduje nadtapianie fazy polikrystalicznej i powstanie w kapilarze jednego bądź kilku monokryształów.
Wysokociśnieniowa krystalizacja in situ Substancja chemiczna krystalizuje nie tylko pod wpływem zmniejszania temperatury, ale również przy zwiększaniu ciśnienia. Techniką, która wykorzystuje to zjawisko jest wysokociśnieniowa krystalizacja in situ. Próbka umieszczana jest w komorze diamentowej (DAC), w której pod wpływam wzrostu ciśnienia dochodzi do wykrystalizowania substancji. Pomiary dyfrakcji rentgenowskiej wykonywane są dla kryształów znajdujących się w komorze DAC. Jest to możliwe dzięki bardzo małej absorpcji promieniowania rentgenowskiego przez diament.
Przypisy
Kategoria:Krystalizacja