Walerian Wieleżyński (ur. 15 lub 16 grudnia 1898 we Lwowie, zm. 27 lub 28 czerwca 1986 w Londynie) – major piechoty Wojska Polskiego, awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień podpułkownika.

Życiorys Urodził się 15 lub 16 grudnia 1898 we Lwowie. Był synem Teresy i Kazimierza.

Po wybuchu I wojny światowej służył w Legionach Polskich w szeregach 1 pułku piechoty w składzie I Brygady. U kresu wojny jako były członek Polskiej Organizacji Wojskowej od początku listopada 1918 brał udział w obronie Lwowa w ramach wojny polsko-ukraińskiej, będąc w załodze Szkoły Sienkiewicza.

W Wojsku Polskim został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 służył w szeregach 1 pułku piechoty Legionów w Wilnie. Następnie został awansowany na stopień kapitana piechoty z dniem 1 lipca 1925. W 1928 był przydzielony z 1 p.p. Legionów do Szkoły Podchorążych Piechoty. W 1932 był oficerem 75 pułku piechoty w Królewskiej Hucie. Został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. W 1934 był dowódcą 1 kompanii granicznej w batalionie KOP „Dederkały”. od 22 marca 1934 do kwietnia 1937 był dowódcą kompanii granicznej KOP „Malinów”. W tym okresie został awansowany na stopień majora. Według stanu z marca 1939 był dowódcą II batalionu 15 pułku piechoty „Wilków”.