Władimir Iwanowicz Wiertiporoch (ros. Владимир Иванович Вертипорох, ukr. Володимир Іванович Вертипорох, ur. w Berdiańsku, zm. 15 lutego 1960 w Pekinie) – funkcjonariusz radzieckich służb specjalnych, generał major.

Życiorys Był Ukraińcem. Uczył się w szkole uniwersytetu fabryczno-zawodowego, od 1932 pracował jako ślusarz w fabryce im. 1 Maja w Bierdiańsku, od 1933 do 1938 studiował w Moskiewskim Instytucie Chemiczno-Technologicznym, po ukończeniu którego został skierowany do pracy w NKWD. Od listopada 1938 był pełnomocnikiem operacyjnym Oddziału 4 Wydziału 2 Głównego Zarządu Ekonomicznego NKWD ZSRR, później starszym pełnomocnikiem operacyjnym Oddziału 7 i od 1940 zastępcą szefa Oddziału 6 Wydziału 1 Głównego Zarządu Ekonomicznego. W 1939 został komenderowany na Daleki Wschód, później w październiku i listopadzie 1939 prowadził pracę agenturalną wśród polskich jeńców w obozie w Ostaszkowie. Po ataku Niemiec na ZSRR w składzie Grupy Specjalnej przy ludowym komisarzu spraw wewnętrznych ZSRR zajmował się organizowaniem podziemia komunistycznego na tyłach wroga, wyjeżdżając do Homla i Kijowa, później pracował w Zarządzie 1 NKWD ZSRR. W 1941 został członkiem WKP(b). W latach 1942–1943 był rezydentem NKWD w Meszhedzie (Iran), a od 1943 do 1947 rezydentem NKGB/MGB w Meszhedzie, zajmował się m.in.