Brytyjskie zasoby siły ludzkiej również były ograniczone po pięciu latach wojny i z powodu zaangażowania wielu pracowników w produkcję sprzętu dla sojuszników w ramach programu lend-lease. Napływające na front uzupełnienia nie były już wystarczające do pokrycia bieżących strat, a niektóre formacje zostały rozwiązane, aby zasilić inne ocalałymi żołnierzami. Kanadyjskiej armii również brakowało ludzi z powodu niechęci rządu i społeczeństwa do wysyłania poborowych do służby poza Kanadą. Wynikało to z wewnętrznych trudności politycznych Kanady podczas I wojny światowej, kiedy zawarto szeroki konsensus przeciwko poborowi do służby zagranicznej.
Straty amerykańskie wymagały teraz odbierania uzupełnień bezpośrednio ze Stanów Zjednoczonych. Nowi żołnierze z uzupełnień nie mieli na ogół żadnego doświadczenia bojowego i nie przyzwyczaili się do trudnych warunków panujących w Europie Środkowej jesienią i zimą. Pojawiły się również skargi na niską jakość żołnierzy przeniesionych do wojsk lądowych z mniej obciążonych rodzajów sił zbrojnych. W pewnym momencie, po ofensywie w Ardenach, gdy uwagę zwrócił brak piechoty, armia złagodziła swoją politykę segregacji rasowej i zezwoliła na ograniczone wykorzystanie czarnoskórych żołnierzy w formacjach bojowych.