Herb Pierzcha III, nazywany przez Bagmihla kuriozum heraldycznym, był faktycznie używany przez członków rodu Pierzchów w XVII-XVIII wieku. Herb ten miał mieć dodatkowy element w postaci napisu biegnącego dookoła Pfui Teufel, wie rasen die Flöhe (Do diabła, jak te pchły gryzą). Kobieta przedstawiona w herbie ma wyłuskiwać pchły z ogona lisa. Herb ten miał znajdować się przed końcem XVII wieku w jednym z okien staromiejskiego słupskiego kościoła. Dwa odciski pieczęci z podobnym herbem znane są z dokumentów z 13 marca 1707 roku (ale z innym ustawieniem ryb i bez ogona pawiego w klejnocie).
Wariant IV pochodzi z jednego z "Nowych" wydań Siebmachera, poświęconych szlachcie Galicji i Lodomerii (Der Adel von Galizien, Lodomerien u. der Bukowina, 1905).
Herbowni Pierzcha (Percha, Perchen, Perke, Persch, Pierscha, Pierskow, Piersza, Pierszka, Pierzche, Pierzchliński, Pierzchowski, Pierzka, Pierzkowski, Pioch, Pirch, Pirch von Pioch, Pircha, Pirche, Pirchen, Pirchsche, Pircka, Pirsch, Pirscha, Pirsche, Pirzcha, Pyerscha, Pyrch, Pyrcha, Pyrsche, Pyrsza, błędnie Pieche), także z odmiejscowymi przydomkami Konradzki, Bałdowski, Brodnicki, Pogański, Półczyński i Tuchliński.
Tadeusz Gajl wśród herbownych wymienia także nazwiska Dąbrowski i Kozicki.