Od 1840 roku zajmował po dr. Felicjanie Giedwille stanowisko lekarza obwodowego w Mławie, a od 1849 po dr. Adamie Bućkiewiczu był lekarzem powiatowym w Płocku; pracował na tym stanowisku do 1867 roku. Walka z epidemią cholery W Płocku prowadził wolną praktykę, gdzie odznaczył się w walce z epidemią cholery panującą w tym mieście (1866-1867)Tamże, s. 228.. Od 1863 roku należał do Kasy Wsparcia Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego. Po roku 1867 był lekarzem wolnopraktykującym. W tym czasie zaangażował się w walkę z przetaczającą się przez ziemie polskie epidemią cholery, której poświęcił szereg artykułów, ukazujących się w krakowskim Przeglądzie Lekarskim, w Gazecie Lekarskiej a także w Kurierze CodziennymPiotr Szarejko, Słownik lekarzy polskich XIX wieku, tom IV, s. 228. W 1874 roku zdecydował się na zakup dóbr Zakrzów k. Kielc, w którym rodzina Krassowskich zamieszkiwała do wybuchu II wojny światowej. Przebywając w Zakrzowie w 1883 roku prowadził korespondencję dotyczącą cholery z dr. Bolesławem Wicherkiewiczem. Próbował leczyć różnymi środkami, tak jak większość ówczesnych lekarzy w całej Europie. Zmodyfikował sposób leczenia tej choroby, który był stosowany we Francji, podając sok z kiszonych ogórków (zapewne jako środek przeciwwymiotny i pośrednio poprawiający samopoczucie chorego)Tamże, s.