Zamiast szturmować miasto, mniejsze siły alianckie miały utrzymywać je w stanie permanentnego oblężenia.
Atak W pierwszych tygodniach oblężenia, gdy siły alianckie były rozmieszczane na pozycjach wyjściowych do ataku w kierunku Skaldy, kilka formacji odesłano do blokowania Dunkierki. Kanadyjska 5 Brygada Piechoty, wchodząca w skład 2 Dywizji Piechoty, została zluzowana przez 4 Brygadę Sił Specjalnych (formację Royal Marines Commando), którą z kolei zastąpiła w linii 154 Brygada Piechoty. Jednak większość działań związanych z oblężeniem przeprowadzała 1 Czechosłowacka Brygada Pancerna, od początku października do ostatecznego upadku Dunkierki. Niemiecki garnizon składał się z szerokiej palety uzbrojonych ludzi, pochodzących z różnych formacji, w tym spieszonych marynarzy Kriegsmarine i personelu naziemnego Luftwaffe, w mniejszej części z żołnierzy sił lądowych i żandarmerii wojskowej oraz stałej obsady twierdzy. Na miejscu był też oddział ok. 2 tys. żołnierzy Waffen-SS. Całkowita siła garnizonu przekroczyła 10 tys. ludzi. Wielu z nich to niedobitki z pięciu dywizji (49., 266., 346., 711. i 97.), które zostały rozbite podczas kampanii w Normandii i wycofały się do Dunkierki.