Jednak jego największym dziełem był nowy system irygacyjny. Król nakazał Li Bingowi uregulować sytuację wodną na terenie równiny Chengdu. Wysokie różnice przepływów rocznych sugerowałyby zbudowanie zbiornika retencyjnego. Po badaniach Li Bing zdał sobie jednak sprawę, że takie rozwiązanie byłoby niepraktyczne – jednym z głównych powodów wylewów rzeki Min było jej wypłycanie przez niesiony przez nią materiał skalny. Zbiornik z tamą uległby więc szybkiemu zamuleniu, ponadto rzeka miała pozostać spławna, by umożliwić transport wojskowy.
Li Bing zdecydował, by nie zagradzać całkowicie rzeki, a ją rozgałęzić w ten sposób, by nadmiar wody został szybko rozprowadzony na jak największej przestrzeni. Rolę zbiornika retencyjnego pełniły zalewowe pola ryżowe, płytkie, ale o ogromnej powierzchni. Li Bing wybrał jeden z głównych dopływów Jangcy, rzekę Min Jiang, za centralny punkt systemu nawadniania. Zbudował tam tamę, która przepuszczała część wody spiętrzając resztę. Wykute w skale kanały, o łącznej długości 1185 km, kierowały ją następnie do suchszych rejonów. Dzięki systemowi zastaw i śluz można było kontrolować poziom przepływającej rzeki.