Mimo lepszych warunków finansowych oferowanych przez klub z Wrocławia ze względu na sytuację rodzinną w 1984 zdecydował się na powrót do Zastalu, który awansował wówczas do najwyższej klasy rozgrywkowej. Został czołowym graczem zielonogórskiego zespołu. Mimo faktu, że w swojej grze skupiał się bardziej na asystach niż zdobywaniu punktówW tym czasie, inaczej niż współcześnie, asyst nie odnotowywano w oficjalnie prowadzonych statystykach. to tylko w pierwszym sezonie po powrocie (1984/1985) zdobywał średnio mniej niż 10 punktów na mecz (9,1 punktu), trzykrotnie przekraczając średnią 20 punktów w spotkaniu (sezon 1986/1987 – 21,5 punktu, 1988/1989 – 21,1 punktu oraz 1989/1990 – 20,3 punktu). 13 grudnia 1986 w meczu ligowym z Pogonią Szczecin zdobył 43 punkty, co jest drugim najlepszym wynikiem w historii Zastalu (więcej, bo 49 punktów zdobył tylko Mirosław Rajkowski w grudniu 1993). Był powoływany do reprezentacji Polski, w której rozegrał od 2 do około 30 meczówWedług danych z serwisu plkhistory.ugu.pl, które prawdopodobnie są niekompletne były to 2 mecze (po 1 w 1987 i 1990), a według artykułu Andrzeja Tomasika około 30 spotkań – brak oficjalnych danych na ten temat, gdyż Polski Związek Koszykówki nie prowadzi oficjalnej i ogólnodostępnej bazy danych dotyczącej reprezentacji Polski..