mały|230x230px|Młyn parowy Towarzystwa Wyrobów Zbożowych, 1843 mały|Pożar zabudowań młyna parowego na Solcu w Warszawie, dnia 28 lipca roku bieżącego – rys. (z natury) J. Kossak, ryt. F. Zabłocki, 1866 mały|225x225px|Spichrze młyna parowego na Solcu w Warszawie – ryt. R. Baumann, 1861 mały|Z nad brzegów Wisły – B. Puc, 1884, [prawy dolny róg:] Młyn parowy na Solcu Młyn parowy na Solcu – pierwszy w Królestwie Polskim młyn parowy, uruchomiony w XIX wieku na warszawskim Solcu przez Towarzystwo Wyrobów Zbożowych.
Historia W 1825 roku ziemianie i przemysłowcy założyli spółkę pod nazwą Towarzystwo Wyrobów Zbożowych. W tym gronie zdecydowano o budowie pierwszego młyna parowego. Rok później na Solcu ruszyła jego budowa według projektu architektonicznego autorstwa Adolfa Schucha (Szucha), który wzorował się na rozwiązaniach ze Stanów Zjednoczonych. Czteropiętrowy młyn zaczął działać w 1828 roku, zatrudniał wówczas 100 robotników. Młyn działał wtedy na maszynie 60-konnej i składał się z 12 złożeń „kamieni francuskich”.
W 1834 roku z powodu długów spółki i problemów politycznych po powstaniu listopadowym, Bank Polski zajął zakład, a dwa lata później wystawiono młyn na licytację. Przez rok przedsiębiorstwem zarządzali „Bracia Łubieńscy”.