W 1849 roku Steinkeller ogłosił bankructwo. Młyn ponownie przeszedł na własność Banku Polskiego (Steinkeller został mianowany dyrektorem przedsiębiorstwa).
Po przejęciu zakładów Steinkellera, Gotlieb:
W 1899 w warszawskiej branży młynarskiej pojawiło się Towarzystwo Akcyjne „Warszawski Młyn Parowy" i jako pierwszy zakład młynarski zaczęło eksportować do Rosji.
Młyn podlegał stopniowej rozbiórce, resztki zabudowań zniszczono w czasie II wojny światowej.
W historii młyna parowego na Solcu zapisały się też liczne pożary: w 1851 roku, 7 lipca 1854 roku, 28 lipca 1866 roku i w 1869 roku.
Po pożarze w 1851 odbudowa objęła także wymianę maszyny parowej: zastosowano nową (wynalezioną w 1804 roku) sprzężoną, 120-konną maszynę parową w dwucylindrowym systemie Woolfa. Mogła ona poruszać nie tylko kamienie młyńskie, ale też olejarnię i tartak.
W 1855 roku eksplodował w młynie kocioł machiny parowej.
Przypisy
Kategoria:Młyny w województwie mazowieckim Kategoria:Solec (Warszawa) Kategoria:Mazowiecka Biblioteka Cyfrowa