W Japonii nie było zbyt wiele popytu na grafiki shin-hanga. Odbitki ukiyo-e były uważane przez Japończyków za masową komercję, podczas gdy Europejczycy w kulminacyjnym okresie japonizmu podziwiali je i uznawali za sztukę. Po dekadach modernizacji i westernizacji w okresie Meiji architektura, sztuka i odzież w Japonii zaczęły podążać za modą Zachodu. Japońscy studenci sztuki zostali przeszkoleni w tradycji zachodniej. Zachodnie obrazy olejne (yōga) zostały uznane za sztukę wysoką i zostały oficjalnie uznane przez Japońską Akademię Sztuki (Nihon Geijutsu-in, ang. Japan Art Academy), podczas gdy shin-hanga było uważane za odmianę przestarzałego ukiyo-e. Grafiki te były odrzucane przez Akademię i cenione niżej, niż obrazy olejne i rzeźby.
Shin-hanga straciło na popularności, gdy w czasie wojny rząd wojskowy zaostrzył kontrolę nad sztuką i kulturą. W 1939 r. powołano Stowarzyszenie Artystów Armii pod patronatem Sekcji Informacji Wojska, aby promować sztukę wojenną. W 1943 r. powołano oficjalną komisję do spraw malarstwa wojennego, a materiały dla artystów racjonowano. Przez to drastycznie spadł zachodni rynek grafik japońskich.