Shin-hanga vs. ukiyo-e Shin-hanga jest często określane jako „neo-ukiyo-e”. Chociaż odbitki shin-hanga zachowują wiele cech ukiyo-e, takich jak tematyka, oba nurty różnią się przede wszystkim techniką i wrażliwością. Zainspirowani realizmem zachodnim artyści shin-hanga stosowali naturalistyczne światło, kolorowe linie, delikatne kolory, trójwymiarowość i głębię przestrzeni – cechy nieobecne w tradycji ukiyo-e.
Shin-hanga vs. sōsaku-hanga Ruch shin-hanga jest często definiowany jako przeciwieństwo ruchu sōsaku-hanga (twórczego druku), który rozpoczął się w 1910 roku. Podczas gdy artyści sōsaku-hanga opowiadali się za zasadami „własnoręcznie rysowanych” (jiga), „rzeźbionych” (jikoku) i „drukowanych” (jizuri) GRAFIK, zgodnie z którymi artysta angażuje się w ekspresję artystyczną, angażując się we wszystkie etapy procesu graficznego, artyści shin hanga kontynuowali współpracę z rzeźbiarzami, drukarkami i wydawcami przy produkcji poligraficznej. Podstawą dychotomii shin-hanga i sōsaku-hanga jest debata na temat tego, co stanowi kreatywny druk lub czystą sztukę. Artyści i wydawcy shin-hanga wierzyli, że ich prace są równie kreatywne, jak te wykonane przez artystów sōsaku-hanga. W 1921 r.