W lutym 1945 roku naprzeciwko 92 Dywizji Piechoty ponownie stanęły jednostki ENR. Tym razem byli to bersalierzy z 1 Dywizji Piechoty „Italia”. Włosi skutecznie powstrzymali natarcie dywizji amerykańskiej. Upojony sukcesem minister obrony RSI, Rodolfo Graziani, stwierdził nawet, że dowodził całą armią, mając na myśli Armię Liguria.
Sytuacja uległa jednak drastycznemu pogorszeniu po rozpoczęciu alianckiej ofensywy wiosennej. Pod koniec kwietnia w Collecchio ostatnie oddziały ENR zostały zaatakowane wraz z dwiema dywizjami Wehrmachtu przez brazylijską 1 Dywizję Piechoty i zmuszone do poddania się po kilku dniach walki.
thumb|240px|Żołnierze ENR obsługujący działo piechoty le.IG 18 29 kwietnia Graziani dostał się do niewoli i był obecny w Casercie, gdy przedstawiciel najwyższego niemieckiego dowództwa, generał Heinrich von Vietinghoff podpisał akt bezwarunkowej kapitulacji wszystkich sił Osi we Włoszech. Grazianiego nie poproszono jednak o złożenie podpisu na dokumencie, prawdopodobnie z powodu słabego autorytetu ERN w oczach dowódców alianckich. Poddanie się miało wejść w życie 2 maja.