Feliks Szczęsny Stobnicki (ur. 13 stycznia 1800 w Woli Radłowskiej, zm. 14 marca 1882 w Krakowie) – oficer, powstaniec listopadowy i uczestnik Wiosny Ludów, poseł do Sejmu Ustawodawczego w Kromieryżu, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Uczył się w szkołach w Tarnowie a następnie w Ołomuńcu na Morawach. Następnie służył od 1819 w amii Królestwa Polskiego. Po ukończeniu Wojskowej Szkoły Aplikacyjnej w Warszawie, był szefem ogniomistrzem Baterii 1. Lekkiej Artylerii Konnej, stacjonującej w Łęczycy. W 1824 wystąpił z wojska. Po wybuchu powstania listopadowego wrócił do służby na poprzednie stanowisko. Po bitwie pod Grochowem (25 lutego 1831), w której się wyróżnił został odznaczony 15 marca 1831 Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i awansowany na podporucznika. Następnie brał udział w bitwach: pod Dębem Wielkim (1 kwietnia 1831), Mińskiem (26 kwietnia) oraz w obronie Warszawy (6-7 września 1831). Po klęsce powstania powrócił do Galicji, gdzie był administratorem dóbr swej drugiej żony w Limanowej. Był wówczas przeciwnikiem konspiracji związanej z przygotowaniami do wybuchu powstania której przywódcą był Edward Dembowski. Podczas rzezi galicyjskiej w lutym 1846 dowodził z powodzeniem obroną Limanowej przed atakami uzbrojonych chłopów.