Ján Stanislav (ur. 12 grudnia 1904 w Liptowskim Janie, zm. 29 lipca 1977 w Liptowskim Mikułaszu) – słowacki językoznawca. Do jego zainteresowań naukowo-badawczych należały: dialektologia, język staro-cerkiewno-słowiański, gramatyka historyczna, historia języka słowackiego, kultura języka.
Życiorys W okresie od 1924 do 1928 studiował slawistykę i romanistykę na Uniwersytecie Komeńskiego w Bratysławie. Odbył pobyty studyjne w Paryżu, Krakowie i Lublanie. Piastował stanowiska pedagogiczne w Seminarium Słowiańskim na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Karola w Pradze oraz na Wydziale Filozoficznym w Bratysławie. W 1928 r. uzyskał „mały doktorat” (PhDr.); od 1934 r. docent, od 1936 r. profesor nadzwyczajny, od 1939 r. profesor zwyczajny, od 1956 r. doktor nauk.
Swoją działalność językoznawczą zaczął jako dialektolog; w 1932 r. wydał przełomową publikację Liptovské nárečia, stanowiącą pierwszą kompletną monografię na temat gwar słowackich. W pracach Problém juhoslovanských prvkov v strednej slovenčine (1933) i Pôvod východoslovenských nárečí (1935) zajmował się historią języka słowackiego.