tylko ara szafirowa (Ara glaucogularis) i modroara błękitna (Anodorhynchus leari) mają podobny rozmiar. Ptak różnił się od innych ar szczegółami budowy szkieletu i dzielił kilka cech tylko z rodzajem Ara. Uważa się, że podobnie jak inne gatunki ar karaibskich, Ara autocthones wyginęła z powodu działalność człowieka, na co wskazuje fakt, że jej szczątki znaleziono w resztkach kuchennych.
Taksonomia W 1934 archeolog Lewis J. Korn (pracujący dla Narodowego Muzeum Indian Amerykańskich w George Gustav Heye Center) wykopał resztki kuchenne (wysypisko śmieci domowych) w pobliżu Concordii na południowo-zachodnim wybrzeżu Saint Croix, jednej z Wysp Dziewiczych na Morzu Karaibskim. Stanowisko znajdowało się 370 m w głąb lądu od plaży, a jego głębokość wynosiła około 76 cm. Z dna złoża pozyskano kości ssaków, ptaków, żółwi i ryb, przy czym kości ptaków skoncentrowane były na środkowym poziomie. Nie można było ustalić dokładnego wieku materiału, ale ponieważ w złożu nie znaleziono żadnych przedmiotów pochodzenia europejskiego, przyjęto, że pochodzą z okresu prekolumbijskiego i mają między 500 a 800 lat. Wśród dobrze zachowanych kości wyróżniono pozostałości 23 gatunków ptaków, z których niektóre wyginęły.