thumb|240px|Grobowiec na Starym Cmentarzu w Krośnie Stanisław Janik (ur. 27 kwietnia 1838 w Krośnie, zm. 21 listopada 1916 tamże) – polski organmistrz epoki romantyzmu i późnego romantyzmu, rzeźbiarz, stolarz i snycerz. Wiceburmistrz Krosna w latach 1896–1903, wcześniej wieloletni pracownik i członek zarządu (asesor) Urzędu Miasta Krosna w latach 1890–1895; współzałożyciel i naczelnik jednostki Straży Pożarnej (wówczas Ochotniczej Straży Ogniowej) w Krośnie od 1889.

Życiorys Przyszedł na świat w 1838 jako syn Jędrzeja i Katarzyny z Widziszewskich. Prowadził zakład stolarski i pracownię organmistrzowską w Krośnie, która była jedną z prężniejszych na terenie ówczesnej Galicji (ustępowała tylko lwowskiej – prowadzonej przez Jana Śliwińskiego). Jednym z jego najwybitniejszych uczniów był Tomasz Fall, który od 1877 jako czeladnik podjął zatrudnienie w pracowni Stanisława Janika. Tam też zdobył tytuł majstra. Był wieloletnim pracownikiem Urzędu Miasta Krosna (od 1878), a następnie członkiem zarządu (asesorem) w krośnieńskim magistracie w latach 1890–1895 (m.in. za kadencji Modesta Humieckiego) oraz wiceburmistrzem Krosna w latach 1896–1903 (za kadencji Feliksa Czajkowskiego), kiedy to ukończył 65 lat i przeszedł na emeryturę. Po erygowaniu Ochotniczej Straży Ogniowej w Krośnie w 1889 został jej pierwszym naczelnikiem.